Bir kere yürümeyi öğrenene kadardır hayat, ondan sonra hep koşmanı isterler senden. Bir kere sevmeyi öğretene kadardır hayat, ondan sonra hep üzülmeni beklerler. Bir kere sevmektir hayat o'ndan sonra zaten biter. Sen direnmeye çalıştıkça dalga geçer, güler falan böyle kapının eşiğinden. Sen hep kaybettiklerine takılırsın o yenilerini buldurur inadına yapıyormuş gibi, onları da kaybettirir. Sen bu saçma döngüde kaybolursun zamanla. Bulup bulup kaybedersin. Sonunda kaybolan sen olmuşsun farkında bile değilsin’e gelir dayanırsın.
Kış geldi gibi soğuk falan iyice, her gün olmasada sıkça yağmurlu olur havalar. Sense hiç yaz olmamışçasına üşüyeceksin. O atkıyı sarsan da sarmasan da boğazlarında o acı olacak sen rüzgardan sanacaksın. E ne demiştim sana yürümeyi öğrendin keşke hep emekler kalsaydım diyeceksin ama koşman gerekecek. Islanmadan eve kadar koşman. O şemsiye işine yaramaz inan bana. İnan bana o yapboz hep tek parçayla eksik kalacak hiç tamam olmayacak. Barışamayacaksın aynayla onu giy bunu çıkar uğraşacaksın ama pek bir ehemmiyeti olmadığını anlayacaksın, en salaş halinle yol alacaksın, en güzel halinle..
İşin kötüsü ben yanaklarını en çok kışın severdim. Kızarırdılar ya böyle soğuktan hafif hafif, avucumun içinde sıcakcık olur daha da kızarırdılar. Ya o değil de en alakasız zaman da gene o şarkı çalacak ha, hani beraber dinlerdik tekrar tekrar ben artık bıkmadın mı değiştir şıunu derdim, sen yok bu son aşkım diye diye eve gelene kadar dinletirdin. O kelimeye de hiç ısınamamıştım zaten biliyorsun sende hani seviyorum’lu falan var ya hah ona. Bıunu sana anlatmamı hangi mükemmel kelimeler bir araya gelse eş değere varırdı ki? Hiç biri tabiî ki aşkımmm diyişini duydum bile bak daha şimdiden. Daha şimdiden üşüdüm bile atkıyı taksamda takmasamda daha şimdiden sırtım terliyor.
Bu son sigaram aşkım bitsin daha yakmayacağım. Diş fırçanı her sabah gene musluğun altına tutuyorum sanki sen kullanmışsın gibi geliyor. Bil istedim.
Aycan ALCAN//
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder