Hepimiz kocaman korkak cesurlarız da bunu ne denli itiraf edebiliriz? Neyi isteriz ne olmalıdır bilir miyiz? Sunulana razı olmayı neden seçeriz? Kaç kere sorular sorduk, bir cevap olmasa da? Hissiyatları göreceli kavramları sevdiğimiz herkesi, sevdiğimiz her şeyi neden en sonunda mafettik hep? Hangi geceyi sevdik hangi gündüzden nefret ettik? Hangi dudaktı dokunmak istediğimiz, biz hangi yalan bakışlara aldandık? Biz neden hep haklıydık neden hep suçladık? Neden sarhoşken hep daha bi içtendik? Hangi rol bizimdi, biz hangisini “oynadık”? Sonunda neden sürekli yalnız kaldık? Ne kadar güçlüydük aslında anlatırken, meydan okurken, eşrafa bir nara daha atarken? Hep fark etmez devam ederiz dedikte neden yarı yolda tökezledik? En iyi zamanlarımız ne kadar rezilliklerle doluydu kimleri acıttıkta bununla yüzleşemedik? Olmayacak bir şeyi hayal edince sahip olabiliriz sandıkta e şimdi neden tekrar hayal kurmak zorundayız? Yorgun olduğumuz her rüyadan sonra neden hep bir omuza ihtiyaç duyduk? Duyduk da bulduk mu? Tutunmaya değer tüm hatıralara neden ya bakamadık ya da karartıp bıraktık? Neden kapıları kapadık dışarıda kalan üşürse diye sormadık? Ya dışarıda kalan olsaydık? Ya da ordaydık biz farklı sandık?
Yanı başımızda ne masallar anlatıldı da biz neden hep mutlu sonlara inandık? Sonu olan şeyin mutluluğu olmayacağını göremeyecek kadar salak mıydık? Hep şu duyguyu yaşamak zorundaydık “Günahlarımızın bedelini ödemek” iyide hangisi benim günahımdı ki günahkar olmayı isteyen kimdi? Ellerim uzanmadı hani dedim ya hepimiz kocaman cesur korkaklarız inanmadık hep bir sonra ki safhaya sarkıttık ve ateşler altında sözde kahramancılık oynadık. Verdik ya hepimiz almadan. Hepimiz doğruyduk ya e kimdi yanlış olan? Yanlış olmaktan bu kadar neden korktuk, onaylanmamaktan? Ne uğruna savaştın ne uğruna kaybettik ya da kazandık? Hepsi komikte savaşıyor muyuz onu bile bilemedik. Verdiler aldık, sundular yedik, güldüler güldük, ağladılar biz gene güldük, acıttık gene güldük, acıdık gene güldük, hep güleriz biz, gülmek iyidir gülünce korkmamış gibi duruyorsun ya sen gülümsemeye devam et gene çok güçlü kal öyle sanalım ama ben gülmüyorum artık. Artık en azından biraz da olsa korkmuyorum ve somurtabiliyorum sadece kendim için ve asabiliyorum suratımı en ayıp günahları işlediğim halde en masuma kıydığım halde en kötü hep ben olduğum halde. Şimdi yanacak mıyım bende? Ben susmuyorum devam ediyorum. Hiç gülmeyecek olmaktan da kaybetmiş bulunmaktan da zafer sarhoşluklarının uzağında da..
“Arkamı döndüm kusura bakma.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder